Druga część cyklu powieściowego „Kobiety bez twarzy” to poruszająca, oparta na faktach książka, która ukazuje niebezpieczną rzeczywistość Królestwa Arabii Saudyjskiej. Autorka, arabistka wiele lat mieszkająca w krajach muzułmańskich, opiera się na własnych doświadczeniach z pięcioletniego pobytu w tym konserwatywnym państwie.
Powraca małżeństwo Koziełów, zadziorna Hanka oraz jej odpowiedzialny mąż Piotr, którzy próbują nie znaleźć się w złym miejscu i w złym czasie, o czym finalnie i tak zdecyduje kapryśny los.
Mieszkańcy Królestwa niczym się nie przejmują i zapominają o czyhających na nich niebezpieczeństwach, więc biorą życie pełnymi garściami. Szczególnie przebojowe są kobiety: Saudyjki walczące o niezależność czy polskie nauczycielki wykładające na żeńskim uniwersytecie w Rijadzie szampańsko bawiące się pomimo licznych zakazów i nakazów. Młodzi zakochują się w sobie i wdają w ryzykowne romanse, bo w ekstremalnych warunkach miłość jeszcze lepiej smakuje. Organizowane są liczne imprezy, na których zakazany alkohol leje się strumieniami i nikt nie pogardzi marihuaną, a panie niejednokrotnie grzeją łóżka nie swoich mężów. Codzienność w takich warunkach nigdy nie była nudna, bo okraszona dużą dawką strachu i adrenaliny.
Jak we wszystkich książkach autorce przyświeca jeden cel: by czytelnik przestał się bać odmienności kulturowej i wyznaniowej. To nie obca nacja czy religia niosą ze sobą zło, lecz podli ludzie, którzy mogą być wszędzie.
Powyższy opis pochodzi od wydawcy.
