Aneta Jadowska - Bogowie muszą być szaleni

Mysle ze Freud mialby frajde analizujac Pania Jadowska vel. Dora Wilk. Dora staje sie coraz bardziej poprawiona wersja Jadowskiej (np. w wywiadach autorka mowi, ze nie cierpi sportu a Dora jest wysportowana). Milosc do glownej postaci powoduje ze Jadowska traci dystans i niejako odgornie dorzuca Dorze nowe moce. O ile w pierwszym tomie byla tu oszczedna, teraz Dora dostaje nowa moc albo dowiaduje sie o swoich nowych wlasciwosciach co kilka stron. Oczywiscie pierwsze uzycie nowych wlasciwosci konczy sie tylko bolem glowy a pamiec genetyczna babki Dory /notabene maniakalnej zabojczyni Wilkolakow/ mimo iz przejmuje cialo wnusi, to jednak zgodnie ustepuje wnusi w tam gdzie jest to wygodne do rozwoju scenariusza. Naprawde fajna historia ginie w nawale mocy ktore otrzmuje Dora. Do tego sa chwile gdzie autorka nie moze sie zdecydowac czy to ma byc urban fantasy, czy fantasy romance. Ostatni tom serii po ktory siegnalem.

Wreszcie, po roku oczekiwania został wydany drugi tom Heksalogii o Dorze Wilk, czyli kontynuacja „Złodzieja dusz”, a ja z prawdziwą przyjemnością powróciłam do Thornu, żądna kolejnej dawki przygód Dory. Nie ma to tamto, z „Bogowie muszą być szaleni” nie można się nudzić – akcja jest szybka, wciągająca, a nade wszystko okraszona świetnymi, zabawnymi, charakterystycznymi i bardzo plastycznymi postaciami. I nie mam tu na myśli tylko głównych bohaterów – postacie drugoplanowe również są interesujące i przyciągające (wystarczy spojrzeć na takiego Romana, który to jest obecnie moim ulubionym bohaterem występującym w tej serii). W dodatku różnorodność postaci jest naprawdę godna podziwu – wiedźmy, diabły, aniołowie, wilki, bogowie, wampiry, szyszymory, piekielnicy, wróże i nekromanci – każdy znajdzie kogoś, kto przypadnie mu do gustu. W „Bogowie muszą być szaleni” akcja przenosi się z Torunia do Thornu i Trójprzymierza, poznajemy nowych bohaterów, Dora wpada w nowe kłopoty oraz poznaje lepiej swoje drzewo genealogiczne, w czym nieodmiennie towarzyszą jej Miron i Joshua, a splot tych wszystkich wydarzeń zapewnia świetną zabawę. Wpadnijcie do Thornu! Polecam. :)

Po drugi tom heksalogii o Dorze Wilk sięgnęłam z pewną nieśmiałością, nie wiedziałam, czego się spodziewać, ani czy kolejna część dorówna pierwszej. Miałam wobec tej książki spore wymagania i nie rozczarowałam się. „Bogowie muszą być szaleni” całkowicie spełnili moje oczekiwania. Akcja jest szybka i nieprzewidywalna, a przygody Dory i jej przyjaciół zaskakujące. Bohaterowie przeżywają rozwój umiejętności, a ich losy po raz kolejny splatają się w sposób właściwy i spotykany tylko w powieściach fantasy. Autorka przeszła samą siebie. ;-) Serię „Złodzieja dusz” polecam gorąco wszystkim spragnionym dobrego polskiego urban fantsy. Nie czekajcie dłużej tylko złapcie książkę w swoje ręce i podążcie highway to hell razem z Dorą. ;-)