Chuck Wendig - Drozdy. Dotyk przeznaczenia

Black widzi przyszłość. Wielokrotnie próbowała ją zmienić – bezskutecznie. Teraz ma szczególny powód, żeby spróbować raz jeszcze; Louis Darling ma umrzeć z jej imieniem na ustach, a tak się składa, że Miriam go kocha. I że Louis ocalił jej życie."To mroczna książka, coś jakby „Sześć stóp pod ziemią” napisane przez Stephena Kinga i Chucka  Palahniuka.  Wending pędzi z pedałem gazu wciśniętym w podłogę; warto wystawić kciuk, żeby zabrać się z nim na przejażdżkę."SFX Magazine"Dosadna, chwilami brutalna proza, odwołująca się do najgłębszych emocji. Życie na krawędzi opisane bez żadnych upiększeń."Publishers Weekly"Wstrząsająca, chwilami szydercza „powieść drogi” dla tych, którym „Podziemny krąg” wydał się zbyt delikatny i łagodny. Wciągnęła mnie bez reszty; jak tylko Chuck wypuści mnie z piwnicy, natychmiast pobiegnę do psychiatry."James Moran, autor książek z serii Dr Who"Powieść Wendiga to kawał doskonałej, obrazoburczej urban fantasy: mrocznej, brutalnej, dynamicznej. Obficie przyprawiona celnymi odzywkami i humorystycznymi opisami  czarna komedia, która wywołałaby uśmiech na twarzy samej Śmierci."The Financial Times"Dosadny, pełen przemocy, bezlitośnie szargający świętości thriller z mocnym paranormalnym wątkiem."The Guardian"Twarda, sprawnie napisana książka w najlepszej tradycji mrocznych thrillerów."David Barnett, The IndependentChuck Wendig jest mężem, ojcem i właścicielem dwóch psów, a także pisarzem, scenarzystą i autorem  gier RPG (współpracował m. in. z White Wolf Game Studios).  Na łamach „The Escapist” dzielił się z czytelnikami swoimi przemyśleniami na temat gier i całej popkultury.  Dużo pisze (niektórzy twierdzą, że za dużo). W 2012 roku ukazała się jego debiutancka  powieść  „Drozdy. Dotyk przeznaczenia”. Można go spotkać na stronie terribleminds.com , gdzie udziela porad dotyczących pisania i publikuje krótkie opowiadania. Mieszka i pracuje w lasach Pennsyltucky, gdzie zaszył się  z rodziną i swoimi zwierzakami.Fragment z książki: Zapisała już niemal wszystkie strony. Zostało tylko dziesięć pustych kartek. Tylko dziesięć. Potężne pole do popisu, z wielkim potencjałem: niespisana przyszłość, która już została opisana.– Hej, zaraz – mówi. – Zaczynam być nieostrożna. Nie mogę zapomnieć o…Wstaje, podnosi spodnie Dela i sięga do kieszeni po jego portfel. W środku jest niecałe pięćdziesiąt dolców i karta kredytowa. Wystarczy, żeby ruszyć dalej, zjeść coś ciepłego i dotrzeć do kolejnej dziury.– Dzięki, Del, za co łaska.Opiera poduszkę o wezgłowie łóżka i sadowi się wygodnie. Otwiera notatnik, zaczyna pisać.Kochany Pamiętniku, znów to zrobiłam…